Four-story, flat-roofed complex in a somewhat Expressionist style
KATRINA PALMER
21 februari – 24 mei, 2026

Gastschrijver: CÉDRIC FAUQ

Mijn tentoonstelling, Four-Story, Flat-Roofed Complex in a Somewhat Expressionist Style, is te zien bij A Tale of A Tub in Rotterdam van 21 februari tot en met 17 mei 2026. Tijdens de tentoonstelling wil ik de voorgevel van het gebouw slopen. Er zijn echter complicaties. De voorgestelde sloop is onbetaalbaar, absurd en contraproductief. Het instituut bevindt zich midden in een woonwijk, het Justus Van Effencomplex. Goede relaties met de buurtbewoners en de programmering van hedendaagse kunst staan ​​centraal in het werk van het instituut. De muur tussen A Tale of A Tub en de woningen is poreus, maar het voorstel om deze volledig te verwijderen benadrukt het bestaan​​ervan, wat zowel een scheiding creëert als de waarde van het instituut onderstreept. Bovendien is de wijk een prachtig voorbeeld van modernistische architectuur, met een monumentale status, bekend om zijn innovatieve verhoogde straten en aandacht voor detail, waaronder het expressionistische metselwerk en het voormalige washuis, waar nu het kunstinstituut is gevestigd. De architect Michiel Brinkman (1873–1925) hing een theosofische doctrine aan en (hoewel meer dubieuze theosofische principes spirituele abstractie van het alledaagse bevorderen) creëerde hij goed ontworpen woningen om de sociale cohesie te ondersteunen. Hoewel een kunstinstituut geen deel uitmaakte van Brinkmans oorspronkelijke visie, draagt ​​het wel positief bij aan de omgeving. Zonder de muur zou er geen instituut zijn, geen tentoonstellingen en zou een cultureel belangrijk gebouw niet meer bestaan. Maar het werk is al in gang gezet. Er is een consultatieproces gestart, waar de curator en belanghebbenden bij worden betrokken. Bij dit alles ben ik me bewust van de tegenstrijdigheden van het creëren van ruimte, van het willen zien wat er niet is, van het kritisch staan tegenover agressieve territoriale claims in de mondiale context, terwijl ik tijdelijk een locatie bezet en een daad van krachtige abstractie voorstel. De sloop is echter een voorstel, een wat-als-scenario dat tot stand komt door middel van discussie, materiële verplaatsing of de-centrering en speciaal ontworpen aanwijzingen. Voortbouwend op mijn schrijfpraktijk heb ik digitale prints gemaakt en deze handmatig bewerkt om de ruimte tussen de tekstregels te vergroten. En onder mijn bureau heb ik een video opgenomen. De tentoonstelling strekt zich uit over de kelder van het instituut, de begane grond en een leesruimte op de mezzanine, waar een kort verhaal de Notes Towards a Paranoid Construction van de hoofdpersoon bevat.